صفت مرکب

(بِ هَ) (ص مر.) بی همتا، بی مانند.

(ص مر.)
۱- کندذهن، کندفهم.
۲- آن که طبیعتاً یا با داروی بیهوشی، حواس خود را از دست داده باشد و درد را احساس نکند.

(گَ) (ص مر.) بدوی، چادرنشین.

(مَ رِ فَ) [ فا – ع. ] (ص مر.)
۱- فاقد معرفت.
۲- فاقد شناخت یا آگاهی لازم نسبت به ارزش‌های جامعه.
۳- دارای رفتار مغایر با آن ارزش‌ها.

(خُ یا خَ) (ص مر.) بی انصاف، کسی که نفعش به کسی نمی‌رسد.

(سَ رُ) (ص مر.)
۱- فرومایه، پست، دنی.
۲- ناتوان، عاجز.

(سِ کِّ) [ فا – ع. ] (ص مر.)
۱- زر و سیمی که بر آن چیزی نقش نشده باشد.
۲- کنایه از: بی اعتبار، بی قدر.

(سَ) (ص مر.)
۱- بی ارزش، سبُک.
۲- بی طاقت.

(شَ رَ) [ فا – ع. ] (ص مر.)
۱- بی – آبرو، بی عزت.
۲- بی ناموس.

(شُ) [ فا – ع. ] (ص مر.) نادان، بی – عقل، احمق.