مصدر

(تَ خَ لُّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- رهایی جستن.
۲- گریز زدن به مدح ممدوح (در شعر).
۳- بیتی که شاعر نام شعری خود را در آن آورد.
۴- نام یا لقبی که شاعر برای خود انتخاب می‌کند.

(تَ خَ لُّ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) به میان مردم رفتن.
۲- در چیزی رخنه کردن.
۳- (مص م.) خلال کردن دندان.

(~.) [ ع. ] (مص ل.) سپس ماندن، واپس کشیدن، بازماندن، دنبال افتادن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) جاودانه کردن.

(تَ خَ لُّ) [ ع. ] (مص ل.)۱ – خوی گرفتن.
۲- خوش خو شدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- رها کردن.
۲- خلاصه و مختصر کردن.
۳- خالص کردن.

(تَ خَ لِّ) [ ع. ] (مص ل.) خالی شدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- درهم کردن، مخلوط کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- از هم باز کردن، جدا نمودن.
۲- شعری را در بحر ثقیل و وزن ناخوش سرودن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) کسی را جانشین خود قرار دادن.