صفت

(فَ تّ) [ ع. ] (ص.)
۱- گشاینده، نصرت – دهنده.
۲- حاکم، داور. (از اسماء الهی).

(فُ یا فِ دِ) (ص.) نک افتاده.

(فُ تّ) [ ع. ] (ص.) جِ فاتک ؛ دلیران.

(فَ تّ) [ ع. ] (ص.)
۱- بسیار تاب – دهنده.
۲- کسی که نخ و ریسمان و مانند آن‌ها را تاب داده و فتیله کند.

(فَ تّ) [ ع. ] (ص.)
۱- بسیار فتنه جو.
۲- بسیار زیبا و دل ربا.

(فَ تّ نِ) [ ع. فتانه ] (ص.) مؤنث فتان.

(ص.) شرمنده و رسوا.

(یِ) [ ع. فائت ] (ص.) از میان رفته، نیست شده.

(یِ) [ ع. فائز ]
۱- (اِفا.) رهایی یابنده، رستگار شونده.
۲- (ص.) رستگار، پیروز.

(یِ) [ ع. فائق ]
۱- (اِفا.) مسلط شونده، چیره شونده.
۲- (ص.) نیکو و برگزیده از هر چیزی.