صفت

غریم

(غَ) [ ع. ] (ص.)
۱- بدهکار، وامدار.
۲- وام خواه، طلب کار.

    غزاء

    (غَ زّ) [ ع. ] (ص.) بسیار غزو کننده، بسیار جنگنده.

      غریب

      (غَ) [ ع. ] (ص.)
      ۱- هرچیز نادر و نو.
      ۲- دور از وطن.
      ۳- بیگانه.

        غریبه

        (غَ بِ) [ ع. غریبه ] (ص.)
        ۱- مؤنث غریب.
        ۲- زن دور از وطن.

          غریبه

          (~.) [ ع – فا. ] (ص.) بیگانه، اجنبی، ناآشنا.

            غرند

            (غَ رَ) (ص.) دختری که در شب زفاف معلوم شود که باکره نیست.

              غره

              (غَ رِّ) [ ع. غره ]
              ۱- (مص م.) گول زدن.
              ۲- (مص ل.) فریفته شدن.
              ۳- (اِمص.) بی – خبری، غفلت.
              ۴- (ص.) فریب خورده.
              ۵- گستاخ، مغرور.

                غرقه

                (غَ قِ) (ص.) در آب فرو رفته، غرق شده.

                  غرچی

                  (غَ رَ) (ص.)
                  ۱- کولی.
                  ۲- کنایه از: زن بی شرم و پرهیاهو.

                    غرس

                    (غَ رْ) [ ع. ]
                    ۱- (مص م.) درخت کاشتن.
                    ۲- (ص.) درخت نشانده، نهال.

                      Scroll to Top