صفت

(غِ رِ) (ص.) نک غرشمال.

(غَ یِ) [ ع. غرائب ] (ص.) جِ غریبه.

(غُ رَ) [ ع. غرباء ] (ص.) جِ غریب.

(غَ چَ) (ص.) نادان، ابله.

(غَ چِ) (ص.)
۱- بی غیرت، دیوث.
۲- ابله.
۳- ناتوان در مردی.

(غَ چِ) (ص.) نک غرچه.

(غَ رّ) [ ع. ] (ص.) مکار، بسیار فریبنده.

(~.) (ص.)
۱- شخصی که خصیه اش بزرگ شد.
۲- برآمدگی در اعضا.
۳- جمع کردن باد در دهان برای آن که با قبضه بسته بر آن زنند تا صدا کند.

(~.) (ص.)
۱- ترکیده و شکسته.
۲- فرو رفته بر اثر ضربه.

(غُ رّ) [ ع. ] (ص.)
۱- نیکو.
۲- بزرگوار.
۳- اسب پیشانی سفید.