صفت

(فَ) (ص.) شایسته، سزاوار.

(فَ) (ص.) عاقل، حکیم.

(~.) [ په. ] (ص.) دانشمند، حکیم. ج. فرزانگان.

(فَ) (ص.) موی فروهشته که چین و شکن نداشته باشد.

(فَ رَ خْ) (ص.)
۱- زشت، نازیبا.
۲- نامتناسب، ناشایسته.
۳- ناپاک، پلید.
۴- سست، ضعیف.

(فَ رْ خُ دِ) (ص.) مبارک، خجسته.

(فَ رْ) [ ع. ] (ص.)
۱- تنها، یگانه.
۲- بی نظیر، بی مانند.
۳- یک بیت شعر.
۴- هر عددی که پس از تقسیم بر دو باقی مانده اش یک باشد.