صفت

(~.) [ ع. ] (ص تف.) مؤنث اعلی.
۱- بلندتر، بالاتر.
۲- هر جای بلند و مرتفع.

(~.) [ ع – فا. ] (ص فا.)
۱- کسی که علک می‌جَوَد.
۲- کنایه از: بیهوده گو.

(~. بَ) [ ع – فا. ] (ص فا.) کسی که از ابریشم رشته و قیطان می‌بافد.

(~. کَ) [ ع – فا. ] (ص فا.)۱ – علم – دار، کسی که پرچم را حمل می‌کند.
۲- کسی که در محرم علم را بر دوش گرفته پیشاپیش دسته حرکت می‌کند.