صفت

(حَ فّ) [ ع. ] (ص.)
۱- کسی که پیشه اش کندن زمین و کاوش کردن آن است.
۲- گورکن، قبرکن.
۳- باستان شناسی که برای به دست آوردن اشیا عتیقه زمین را حرف کند.

(حَ) [ ع. ] (ص.) خردمند، درست – رای.

(حَ) [ ع. ] (ص.) استوار، محکم.

(حَ) [ ع. ] (ص.) آنچه که از مزرعه درو شده باشد.

(~.) [ ع – فا. ] (ص.) معتاد به حشیش.

(حِ) [ ع. ] (ص.) اسب نجیب و نیرومند، اسب نر، اسب تکاور.

(حَ سَ) [ ع. ] (ص.) نیکو، جمیل. ج. حِسان.

(حَ) [ ع. ] (ص.) مؤنث حَسَن، زن خوب روی.