صفت

(~.) (ص.) بی دست، دست بریده، اشل.

(~.) (ص.)
۱- ابله، نادان.
۲- خسیس، فرومایه.

(لَ فّ) [ ع. ] (ص.) زبان باز، پُرحرف.

(لَ تَ رَ یا رِ) (ص.) سفله، فرومایه، پست.

(لَ جِ) (ص.) لفچن، کسی که لب بزرگ و ستبر دارد.

(لَ) [ ع. ] (ص.)
۱- گروه پراکنده از مردم.
۲- درپیچیده. ج. لفایف.

(لَ) (ص.) = لغ:
۱- نااستوار، هر چیزی که در جای خود محکم نباشد.
۲- بی موی.
۳- صحرای خشک و بی علف.

(لَ زَ دَ یا دِ) (ص.) لیز.

(لَ) [ ع. ] (ص.) مرد سست و گول.

(لَ) (ص.)
۱- زمینی که در آن علف و گیاه نروید، بیابان خشک بی گیاه.
۲- بی موی.