اسم

(شَ) [ په. ] (اِ.)سلاحی آهنین و فولادین که دارای تیغه‌ای بلند و منحنی و برنده‌است. ؛ ~ را از رو بستن کنایه از: حالت تهدیدآمیز به خود گرفتن. ؛ ~ را غلاف کردن کنایه از: از تهدید دست کشیدن و از در سازش درآمدن.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- موم.
۲- آلتی که از موم یا پیه سازند و در میان آن فتیله‌ای قرار دهند و آن را برفروزند تا روشنایی دهد.
۳- آلتی در انتهای سیلندر و روی سرسیلندر که روی موتور اتومبیل نصب می‌شود.

(شَ مَ) (اِ.) چارق، کفش چرمی ساده.

(شَ مْ یا مَ) [ ع. ] (اِ.) گروه، جماعت.

(شَ مَ) [ په. ] (اِ.)
۱- راهب بودایی یا برهمایی.
۲- بت پرست.

(شَ) [ ع. ] (اِ.) حربه آتشی سرپر که سربازان قدیم بکار می‌بردند.

(شَ مَ) (اِ.) پارچه نازک سفید که هنگام استراحت روی خود اندازند.

(~.) (اِ.) = شمذ: نان سفید نیکو.