اسم

شله

(شَ لَّ) (اِ.) جایی که در آن آشغال و خاکروبه ریزند.

    شله

    (شُ لِّ) (اِ.) آش برنج، شوربا.

      شله

      (شُ لَ یا لِ) (اِ.)
      ۱- جای خاکروبه و زباله.
      ۲- فرج (زن)، شرم زن.
      ۳- لته‌ای که زنان در ایام حیض در شرم خود نهند.

        شله بریان

        (~. بِ) (اِمر.) نوعی غذا. طرز تهیه آن چنین است: گوشت را با نخود خیس کرده و پوست گرفته مانند آبگوشت بار کنند. پس از طبخ استخوان‌های آن را کشیده، مقداری مساوی گوشت و برنج علاوه کرده مانند دمپخت می‌پزند. آب آن که تمام شد، پیاز داغ روی آن داده زیره می‌پاشند.

          شله زرد

          (~. زَ) (اِمر.) نوعی غذای ایرانی به صورت شله‌ای که با برنج، شکر، گلاب و زعفران تهیه می‌شود و آن را با خلال پسته و بادام و دارچین تزیین می‌کنند.

            شلوار

            (شَ) (اِ.)نوعی لباس که معمولاً مردان پوشند و از کمر تا مچ پا را می‌پوشاند، تنبان.

              شلیته

              (شَ تِ) (اِ.) = شلیطه: نوعی دامن کوتاه و گشاده و پرچین که در قدیم زنان روی شلوار می‌پوشیدند.

                شلیک

                (ش لُ) (اِ.) = شلک: صدای خالی شدن توپ یا تفنگ، رها کردن گلوله.

                  شلیل

                  (شَ) [ ع. ] (اِ.)
                  ۱- جامه‌ای است که در زیر زره پوشند.
                  ۲- زره کوچک که در زیر زره بزرگ پوشیده می‌شود.

                    پیمایش به بالا