اسم

(ش فَ یا فِ) (اِ.) مضراب، زخمه.

(ش) [ ع. ] (اِ.) پای بند ستور.

(ش کَ) [ په. ] (اِ.)
۱- عصاره شیرینی که از چغندر قند یا نیشکر گیرند.
۲- کنایه از: سخن شیرین.
۳- در ترکیب با برخی واژه‌ها معنای خوش و دلنشین می‌دهد. مانند: شکر – خواب، شکرخند، شکرلب.

(~.) پسوندی که معنای شکار کننده و نابود کننده می‌دهد، مانند: دشمن شکر.

(شُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) سپاسگزاری کردن.
۲- (اِمص.) سپاسگزاری.
۳- (اِ.) سپاس.

(شُ نِ) [ ع – فا. ] (اِ.) حق شکر، سپاسداری.

(شِ شِ قِ یا قَ) [ ع. شقشقه ] (اِ.) چیزی مانند ریه که شتر هنگام هیجان از دهان خود خارج می‌کند. ج. شقاشق.

(شَ قَّ یا قُِ) [ ع. شقه ] (اِ.) پاره‌ای از چیزی.