اسم

شتر

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- برگشتگی پلک چشم.
۲- فروهشتگی پلک پایین.
۳- انقطاع، بریدگی، انشقاق (لب زیرین و غیره).
۴- عیب، نقص.

    شتر

    (شُ تُ) [ په. ] (اِ.) پستانداری است نشخوارکننده از گروه سم داران بدون شاخ با پاهایی که دو انگشت دارد. این حیوان در برابر گرما و تشنگی بسیار مقاوم است. ؛ ~دیدی، ندیدی سفارش به کتمان راز. ~ ؛ ~سواری دولا دولا نمی‌شه کنایه از: تلاش بیهوده برای پنهان کاری.

      شترگلو

      (~. گَ)
      ۱- (ص مر.) آن چه که مانند گلوی شتر منحنی باشد.
      ۲- (اِمر.) راه آب زیرزمینی که با لوله یا تنبوشه‌های بزرگ در زیر نهر یا رودخانه به وسیله دو چاه تعبیه کنند تا آب از یک سمت فرورود و از سمت دیگر بالا آید. چاه آب گیر را «نر» و چاه آب ده را «لاس» گویند، منگل.

        شترمرغ

        (~. مُ) (اِمر.) = اشترمرغ: پرنده‌ای است از راسته دوندگان که بلندی اش تا ۳ متر می‌رسد. این پرنده دارای بال‌های کوچک است که هیچ وقت برای پرواز به کار نمی‌رود. وی به سرعت می‌دود و ماده آن در طول عمر فقط ۲۰ تخم می‌گذارد.

          شتل

          (شَ تَ) (اِ.) = شتلی: پولی که قمارباز پس از بردن، به صاحب خانه یا دیگران به رسم انعام می‌دهد.

            شپلق

            (شَ پَ لَ) (اِ.) شاپلاق، سیلی، سیلی صدادار.

              شپیل

              (ش) (اِ.) سوت، سوتی که با دهان زنند.

                شت

                (شَ) [ هند. ] (اِ.) کلمه تعظیم است و نخستین بار در دساتیر به کار رفته (به جای حضرت) و به این معنی در نوشته‌های قدیم فارسی نیامده (هرچند در هندی اصالت دارد).

                  پیمایش به بالا