اسم

زمین

(زَ) [ په. ] (اِ.)۱ – سومین سیاره از سیارات منظومه شمسی به نسبت دوری از خورشید.
۲- مساحتی از خاک که در آن کشت و زرع می‌کنند.
۳- خاک. ؛ ~ و زمان کنایه از: همه جا و همه چیز. ؛ ~ را به آسمان دوختن کنایه از: دست به کار محال زدن و به قصد پیروز شدن از هیچ تلاشی فرو گذار نکردن.

    زمین خوار

    (~. خا) (اِ.) کسی که زمین‌های بایر و بی صاحب را از راه‌های نامشروع تصرف می‌کند و به دیگران می‌فروشد.

      زلزله

      (زِ لْ زِ لِ) [ ع. زلزله ]
      ۱- (اِمص.) لرزش.
      ۲- (اِ.) تکان و جنبش شدید یا خفیف پوسته کره زمین.

        زلف

        (زُ لَ) [ ع. ] (اِ.) ج. زُلúفَه ؛ پاره‌ای از شب، اول شب.

          زلفین

          (زُ) (اِ.) = زورفین. زُرúفین:
          ۱- حلقه‌ای که زنجیر یا چفت را در آن می‌انداختند.
          ۲- زلف معشوق.

            زلق

            (زَ لَ) [ ع. ]
            ۱- (مص ل.) لغزیدن.
            ۲- (اِمص.) لغزش.
            ۳- استمناء.

              زلل

              (زَ لَ) [ ع. ]
              ۱- (مص ل.) لغزیدن.
              ۲- (اِمص.) لغزش.
              ۳- (اِ.) خطا.

                زله

                (~.) (اِ.) حشره‌ای است شبیه ملخ و سبز رنگ که در غله زارها و هوای گرم بانگ کند؛ سوسک و زنجره و جزد و چزد نیز گویند.

                  پیمایش به بالا