(اِمر.) درختی است که بیشتر در هندوستان و چین میروید، جزو رده دولپهایهای جدا گلبرگ میباشد و همیشه سبز است. گلهای منظم و سفید مایل به زرد دارد، پوست آن را هم که قهوهای رنگ است دارچین میگویند که به عنوان نوعی ادویه خوشبو در بعضی از غذاهامی ریزن د. از داروهای گیاهی خوشبو نیز محسوب میشود.
(حَ قِ) [ ع – فا. ] (اِ.) یکی از اسبابهای ژیمناستیک شامل دو حلقه آویخته از میلهای به ارتفاع ۵/۵ متر که ورزشکار با گرفتن حلقهها و آویزان شدن از آن به اجرای حرکات نمایشی میپردازد.
(~. فُ) [ ع. ] (اِمر.)
۱- مدرسهای که در آن فنهای مختلف آموزند.
۲- مدرسهای که د ر تهران به اهتمام میرزا تقی خان امیرکبیر در محل کنونی دبیرستان امیرکبیر دایر گردید.
(~. مَ) [ ع – معر. ] (اِمر.)
۱- شهری که در مرز واقع شده باشد.
۲- نامی برای گیلان، مازندران و استرآباد.
(رُ تَّ جُ مَ) [ ع. ] (اِمر.) جایی که در آن کتب و نوشتهها را از زبانی به زبان دیگر ترجمه کنند.
