اسم

خوان

(~.) (اِ.)
۱- خار و خلاشه.
۲- گیاه خودرو، علف هرزه.

    خوان

    (خا) [ په. ] (اِ.)
    ۱- سفره.
    ۲- طبق بزرگ چوبین.
    ۳- خوردنی.

      خوان یغما

      (~ِ یَ) [ فا – تُر ] (اِمر.)
      ۱- سفره‌ای که برای عموم مردم بگسترانند و صلای عام در دهند.
      ۲- مجازاً غارت، چپاول.

        خوانچه

        (خا چِ) (اِمر.)
        ۱- خوان کوچک.
        ۲- طبق چوبین کوچک که در آن شیرینی، میوه یا جهاز عروس گذارند و بر روی سر حمل کنند.

          خواسته

          (خا تِ) [ په. ]
          ۱- (ص مف.) طلب شده.
          ۲- اراده شده.
          ۳- (اِ.) مال، ثروت.
          ۴- امر مورد دعوی.

            خواص

            (خَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خاصه.
            ۱- مقربان، نزدیکان.
            ۲- برگزیدگان قوم.
            ۳- ویژگی‌ها.

              خواطر

              (خَ طِ) [ ع. ] (اِ.) جِ خاطر؛ اندیشه‌ها.

                خوافی

                (خَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خافیه ؛ پنهان‌ها، نهان‌ها.

                  پیمایش به بالا