اسم

(خَ) (اِ.) ظرف سفالی مانند کاسه، کوزه و امثال آن.

(خُ) (اِ.) سرود، نغمه، آواز.

(خَ دِ یا دَ)
۱- (اِمف.) سروده، خوانده شده.
۲- دانای در کار سرود، موسیقی دان.
۳- (اِ.) صدا و آوازی که در میان دو کوه و گنبد و مانند آن پیچد.

(اِ.)
۱- علف هرزه.
۲- هر گیاه که خود را به درخت پیچد.

(اِ.) خوی، سرشت.

(خُ) (اِ.) کفل اسب.

(خَ دَ) [ معر. ] (اِ.) گودالی که گرداگرد شهر، قلعه و مانند آن درست می‌کردند تا مانع از ورود دشمن و سیل گردد. ج. خنادق.

(خَ دِ) [ په. ] (اِ.) حالتی در انسان که به سبب شادی و نشاط ایجاد شودولب‌ها و دهان گشا د گردند. ؛ از ~ روده بر شدن کنایه از: خنده شدید و ممتد کردن.