اسم

(اِ.) خوی، سرشت.

(خُ) (اِ.) کفل اسب.

(خَ) (اِ.) ظرف سفالی مانند کاسه، کوزه و امثال آن.

(خُ) (اِ.) سرود، نغمه، آواز.

(خَ دِ یا دَ)
۱- (اِمف.) سروده، خوانده شده.
۲- دانای در کار سرود، موسیقی دان.
۳- (اِ.) صدا و آوازی که در میان دو کوه و گنبد و مانند آن پیچد.

(خَ جَ) [ ع. ] (اِ.) سلاحی به اندازه کارد که نوک تیز دارد و تیغه اش کج و برنده‌است.

(خَ جَ) (اِ.) نک خارخسک.

(خَ دَ) [ ع. ] (اِ.) شراب کهنه.