اسم

خلل

(خَ لَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- تباهی، فساد.
۲- پراکندگی، تفرق.

    خلش

    (خَ لِ) (اِمص.) فرو بردن چیزی باریک و نوک تیز در جایی.

      خلط

      (خِ) [ ع. ] (اِ.)
      ۱- آنچه با چیز دیگر آمیخته شده باشد.
      ۲- هر یک از سرشت‌های چهارگانه: خون، بلغم، سودا، صفرا. ج. اخلاط.

        خلط

        (خَ) [ ع. ]
        ۱- (مص م.) آمیختن، درهم آمیختن.
        ۲- (اِمص.) آمیزش، اختلاط.

          خلعت

          (خِ عَ) [ ع. خلعه ] (اِ.) جامه دوخته که بزرگی به کسی بخشد. ج. خِلَع.

            خلف

            (خَ لَ) [ ع. ] (اِ.)
            ۱- جانشین، بازمانده.
            ۲- فرزند، فرزند شایسته. ج. اخلاف.

              پیمایش به بالا