اسم

خطاء

(خَ) [ ع. ] (اِ.) سهو، گناه غیرعمد.

    خطاب

    (خِ) [ ع. ] (اِ.) سخنی که رویاروی گفته شود.

      خطابت

      (خَ بَ) [ ع. خطابه ]
      ۱- (مص ل.) خطبه خواندن.
      ۲- (اِمص.) سخنرانی.

        خطاف

        (خَ طّ) [ ع. ] (اِ.)
        ۱- پرستو.
        ۲- چنگال درندگان.
        ۳- چنگک. ج. خطاطیف.

          خطام

          (خِ) [ ع. ] (اِ.)
          ۱- افسار، مهار.
          ۲- زهِ کمان.

            خطب

            (خَ) [ ع. ] (اِ.) کار بزرگ، امر مهم.

              خضاب

              (خِ) [ ع. ] (اِ.) حنا، آن چه که موی سر و صورت یا پوست بدن را با آن رنگ کنند.

                خضر

                (خَ ض) [ ع. ]
                ۱- (ص.) سبز.
                ۲- (اِ.) شاخه درخت.
                ۳- زراعت.
                ۴- جای بسیار سبز.

                  خصام

                  (خِ) [ ع. ] (اِ.) جِ خصم.
                  ۱- دشمنان.
                  ۲- جنگجویان، ستیزه کاران.

                    پیمایش به بالا