خبث
(خ َ بَ) [ ع. ]
۱- (اِمص.) پلیدی، نجاست.
۲- (اِ.) جرمی که از فلزات پس از گ د اختن آنها در کوره باقی ماند.
۳- چیزی که از آن فایدهای برده نشود.
(خ َ بَ) [ ع. ]
۱- (اِمص.) پلیدی، نجاست.
۲- (اِ.) جرمی که از فلزات پس از گ د اختن آنها در کوره باقی ماند.
۳- چیزی که از آن فایدهای برده نشود.
(~.) [ ع – فا. ]
۱- (ص مر.) باخبر، آگاه.
۲- (اِ.) وضع یا کیفیت ایستادن به حالت راست، پاها چسبیده به هم و دستها چسبیده به پهل و و سر در حالت قایم.