اسم

خبث

(خ َ بَ) [ ع. ]
۱- (اِمص.) پلیدی، نجاست.
۲- (اِ.) جرمی که از فلزات پس از گ د اختن آن‌ها در کوره باقی ماند.
۳- چیزی که از آن فایده‌ای برده نشود.

    خبث

    (خُ) [ ع. ] (اِمص.)
    ۱- پلیدی، ناپاکی.
    ۲- بدذاتی، بدسرشتی.

      خبرت

      (خِ یاخُ رَ) [ ع. خبره ] (اِمص.)
      ۱- دانا و آزموده بودن.
      ۲- دانایی، تجربه.

        خبردار

        (~.) [ ع – فا. ]
        ۱- (ص مر.) باخبر، آگاه.
        ۲- (اِ.) وضع یا کیفیت ایستادن به حالت راست، پاها چسبیده به هم و دست‌ها چسبیده به پهل و و سر در حالت قایم.

          خبط

          (خَ) [ ع. ] (اِمص.)
          ۱- به بیراهه رفتن، کژروی.
          ۲- سهو، اشتباه.

            خبک

            (خَ بَ) (اِ.) فشردگی گلو، خفگی.

              خبل

              (خَ بَ) [ ع. ] (اِمص.)
              ۱- دچار جنون شدن.
              ۲- فلج شدن.

                پیمایش به بالا