اسم

(اِمر.)
۱- محل ریختن خاک و خاکروبه، مزبله.
۲- کنایه از: دنیا، جهان عالم.

(کُ خُ) (اِمر.) گرد و خاک انباشته بر کف زمین‌های خاکی.

(بِ) (اِمر.) خاشاک و آشغال که به سبب روفتن جایی گرد آید.

(طِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آن چه که چشم را خیره کند.
۲- تیری که به زمین بخورد و سپس به سوی هدف رود.

[ ع. خاطی ء ] (اِفا.) خطاکننده، خطاکار.

(فِ) [ ع. ] (اِفا.) پست کننده، خوار – کننده.