اسم

حیل

(حِ یَ) [ ع. ] (اِ.) جِ حیله ؛ چاره‌ها.

    حیا

    (حَ) [ ع. ] (اِ.)
    ۱- باران.
    ۲- فراخی سال.

      حیاء

      (حَ) [ ع. ] (اِمص.) شرمساری، خجلت. ؛~ را خوردن و آبرو را قی کردن کنایه از: بسیار گستاخ و وقیح و بی حیا بودن.

        حیات

        (حَ) [ ع. حیاه ]
        ۱- (مص ل.) زنده بودن.
        ۲- (اِمص.) زندگانی.

          حیاصه

          (صَ) [ ع. حیاصه ] (اِ.) دوالی که بدان تنگ زین بندند.

            حیاط

            (حَ) (اِ.) صحن خانه، زمین برابر ساختمان که دور آن دیوار باشد.

              حیاکت

              (کَ) [ ع. حیاکه ]
              ۱- (مص م.) بافتن.
              ۲- (اِمص.) بافندگی، جولاهی.

                پیمایش به بالا