( اَ ) [ په. ] (اِ.)۱ – بلندی، فراز. ۲- کرسی، منبر.
( اِ ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) از حد درگذشتن. ۲- (اِمص.) زیاده روی.
(اَ رَ) (اِ.) ۱- فر و شکوه. ۲- زیبایی.
(اَ رَ) (اِ.) تخت پادشاهی.
(~.) (اِ.) ۱- فر و شکوه. ۲- زیبایی.
(~.) (اِ.) فرنگستان، اروپا.
( اَ ) (اِفا.) در کلمات مرکب به معنی افروزنده آید: آتش افروز، جهان افروز، دل – افروز.
( اِ ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) فخر کردن. ۲- (اِمص.) نازش. ج. افتخارات.
(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) رسوا شدن. ۲- (اِمص.) بی آبرویی.
(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) ندار شدن، نیازمند گشتن. ۲- (اِمص.) فقر، تهیدستی.
