اسم

اعتزاز

(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) عزیز دانستن.
۲- (مص ل.) عزیز شدن.
۳- (اِمص.) عزت، ارجمندی.

    اعتساف

    (اِ تِ) [ ع. ]
    ۱- (مص ل.) زور گفتن.
    ۲- بیراهه رفتن.
    ۳- (اِمص.) زورگویی.

      اعتصام

      (اِ تِ) [ ع. ]
      ۱- (مص ل.) متوسل شدن.
      ۲- خود را نگاه داشتن.
      ۳- (اِمص.) پرهیز از گناه.

        اعاظم

        (اَ ظَ) [ ع. ] (اِ.) جِ اعظم.
        ۱- بزرگتران، مهتران.
        ۲- بزرگان.

          اعانه

          (اِ نِ) [ ع. اعانه ]
          ۱- (مص م.) کمک کردن.
          ۲- (اِمص.) یاری، کمک. ج. اعانات.

            اعباء

            ( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ عَب ؛ سنگین‌ها، بارها.

              اطوار

              ( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ طور.
              ۱- حال، وضع.
              ۲- در فارسی، حرکات و رفتار بی مزه.

                اظافیر

                (اَ) [ ع. ] (اِ.)جِ اظفار، ججِ ظُفُر؛ ناخن‌ها، چنگال‌ها.

                  پیمایش به بالا