اسم

(اِ.) چوبی که هنگام شخم زدن زمین بر گردن گاو می‌گذارند.

(یَ هُ وَ) [ عبر. ] (اِ.) اسمی است که در تورات بر خدا اطلاق شده‌است و دلالت بر سرمدیت آن ذات مقدس کند.

(یَ) [ ع. ] (اِ.) جِ یاقوت.

(ب) (اِ.) آرزو، خواهش.

[ تر – مغ. ] (اِ.)
۱- چراگاه ایلات و عشایر.
۲- محل خیمه و خرگاه.
۳- مسکن، منزل.
۴- یورد.

(مِ) [ تر. ] (اِ.) چهار نعل رفتن اسب.

(رِ) [ تر. ] (اِ.) تاخت و تاز، هجوم.

(غَ یاغ) [ تر. ] (اِ.) اسب راه رو.

(رُ) [ انگ. ] (اِ.) واحد پول مشترک کشورهای عضو اتحادیه اروپا.

(اِ.) حیوانی است درنده شبیه پلنگ اما کوچکتر از آن که در قدیم آن را برای شکار تربیت می‌کردند.