(مُ تَ رِ) [ ع. ] (اِمف.) زشت دانسته، کراهت داشته.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) آن که طلب کفایت کند، کفایت خواه.
(مُ تَ لَ) [ ع. ] (اِمف.) لذت برده، تمتع گرفته.
(مُ تَ زِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- آنچه بودنش لازم است. ۲- موجب، مسبب.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) استفاده کننده، فایده گیرنده، بهره مند.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که طلب فیض کند.
(مُ تَ بَ) [ ع. ] (اِمف.) زشت شمرده، قبیح دانسته.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) عاریت خواه، کسی که چیزی را به عاریت گیرد.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) یاری خواهنده.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِمف.) کسی که از او استغاثه و فریادخواهی شده.
