اسم

(قَ عَ) [ ع. قصعه ] (اِ.) کاسه و ظرفی که در آن غذا خورند. ج. قصاع.

(قِ صِّ) [ ع. قصه ] (اِ.)
۱- حکایت، داستان.
۲- خبر، حدیث.
۳- بیان حال، بیان احوال.
۴- عریضه، عرض حال.
۵- سخن، حرف. ج. قصص.

(قُ) [ ع. ] (اِ.) جِ. قصر؛ کاخ‌ها.

(قَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- نیزه شکسته.
۲- قصیده.
۳- شعر پاکیزه و نیکو.
۴- گوشت خشک.
۵- استخوان با مغز.

(قَ دَ یا دِ) [ ع. قصیده ] (اِ.) نوعی شعر بلند که دو مصرع بیت اوّل با مصرع‌های دوم دیگر ابیات هم قافیه‌است و بیشتر برای بیان مدح و یا ذم و وعظ و حکمت به کار گرفته می‌شود. ج. قصاید.

(قَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- هرآنچه از کشت مانند بوته جو که سبز آن درو شود برای خوراک چهارپایان.
۲- جماعت، گروه.

(قَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) به جا آوردن، گزاردن.
۲- داوری کردن.
۳- (اِ.) حکم، فرمان.
۴- سرنوشت، تقدیر.

(قُ) [ ع. قضاه ] (اِ.) جِ قاضی.