اسم

(فَ هَ) [ ع. فراهه ] (اِمص.) شادمانی، انبساط، نشاط.

(فَ فِ کَ) (اِمص.)
۱- خوی و خصلت‌هایی خود را ناآگاهانه به دیگران نسبت دادن.
۲- تعارض‌ها و ستیزهای درونی خود را به دنیای خارج نسبت دادن.

(فِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) جدا شدن، دور شدن.
۲- (اِمص.) جدایی، دوری.

(فَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) فارغ شدن، دست از کار کشیدن.
۲- در فارسی به معنی آسوده شدن.
۳- (اِمص.) آسایش، آسودگی.

(فَ غَ) [ ع. فراغه ]
۱- (مص ل.) بی – تاب شدن.
۲- (اِمص.) بی تابی، ناشکیبایی.
۳- در فارسی به معنی آسودگی، آسایش.