اسم

(فِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- نوعی کوره یا اجاق در بسته برای پخت و پز.
۲- نوعی ابزار فلزی گرم شونده برای چین و شکن دادن به موی سر.
۳- ابزار مشابهی که در گل سازی برای شکل دادن به گل‌ها به کار می‌رود، اتوی گل سازی.

(فِ) [ ع. فداء ]
۱- (اِ.) آن چه که نثار می‌شود.
۲- (مص ل.) مالی یا چیزی را برای رهایی خود یا دیگری دادن.
۳- (اِ.) سربها، آن چه اسیران برای رهایی خود دهند.

(فَ) [ ع. ] (اِ.) اخگر خاموش، انگشت.

(فُ) [ ع. ] (اِ.) جِ فحل.

(فَ حْ وا) [ ع. ] (اِ.) مضمون، مفهوم سخن.

(فَ) [ معر. ] (اِ.) دام، تله. ج. فخاخ، فخوخ.

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- سفال، گل خشک.
۲- سبو.
۳- در فارسی به معنای کوزه گر.

(فَ یا فِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- ران. ج. افخاذ.
۲- خویشاوندان مرد که از نزدیک ترین عشیره او باشد. ج. افخاذ.