اسم

(مِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) کتابی که در آن دستورات و آداب فال گرفتن نوشته شده‌است. فالوده (دِ) (اِ.) نک پالوده. ؛با شاه ~نخوردن کنایه از: خود را بالاتر از دیگران دانستن و به آن‌ها اعتنایی نکردن.

(مْ) (اِ.) وام، قرض.

[ فر. ] (اِ.) خانواده، خویشاوند.

(نْ تِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- خیال، وهم.
۲- ذوق، تفنن.
۳- تجملی، زیبا.

(نِ) (اِ.)
۱- تکه چوبی که برای شکافتن چوب دیگر لای آن می‌گذارند.
۲- چوبی که پشت در می‌انداختند تا باز نشود.
۳- شمع ؛ چوبی که آن را بین دیوار و زمین مایل می‌کنند تا دیوار فرو نریزد.

[ یو. ] (اِ.) چراغی که برای روشن کردن مسافت زیادی بر بالای منار و جز آن نصب کنند.

(کِ هِ) [ ع. فاکهه ] (اِ.)
۱- میوه ؛ ج. فواکه.
۲- نوعی حلوا.