اسم

غرقاب

(غَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) جای غرق شدن، جای عمیق در آب. مق. پایاب.

    غرقی

    (غَ) (اِ.)
    ۱- زحمتی که در نگاهداری خرمن از آفت سیل متحمل شوند.
    ۲- در اصطلاح لوطیان: دخول.

      غرم

      (غُ) (اِ.)
      ۱- میش کوهی.
      ۲- قوچ جنگی.

        غرم

        (~.) [ ع. ] (اِ.)
        ۱- تاوان، هرچه ادا کردنش لازم باشد.
        ۲- وام، قرض.

          غرمج

          (غَ مَ) (اِ.) ارزن پخته به چربی یا به گوشت.

            غرنبش

            (غُ رُ بِ)
            ۱- (اِمص.) غرنبیدن.
            ۲- (اِ.) آواز مهیب.

              غرنبه

              (غُ رُ بِ)
              ۱- (اِمص.) غرنبیدن.
              ۲- (اِ.) بانگ و فریاد، خروش.

                غرچه

                (~.)
                ۱- (ص.) اهل غرجستان.
                ۲- (اِ.) نوایی است در موسیقی قدیم.

                  پیمایش به بالا