اسم

علماء

(عُ لَ) [ ع. ] (اِ. ص.) جِ علیم ؛ دانایان، دانشمندان.

    عله

    (ع لُِ) [ ع. عله ] (اِ.) نک علت. ؛حروف ~الف، واو، یا ء.

      علو

      (عِ یا عَ یا عُ) [ ع. ] (اِ.)
      ۱- بلندترین و بهترین چیز.
      ۲- جای بلند، بالا.

        علو

        (عُ لُ وّ) [ ع. ]
        ۱- (مص ل.) بالا رفتن.
        ۲- بلند قدر شدن، مرتبه یافتن.
        ۳- (اِمص.) بزرگی، بلندی قدر.

          علوفه

          (عُ فِ) [ ع. علوفه ] (اِ.) خوراک چهار – پایان.

            علوم

            (عُ) [ ع. ] (اِ.)
            ۱- جِ علم.
            ۲- مجموعه علم‌های تجربی.

              علفه

              (عَ لَ فَ یا فِ) [ ع. علفه ] (اِ.)
              ۱- آن چه که ستور آن را بخورد، گیاه.
              ۲- آن چه پادشاهان برای پذیرایی سفرا و لوازم نگاه – داشت ایشان و ملازمان و اتباع و دواب ایشان به مصرف رسانند.
              ۳- مالیاتی که برای تهیه خوراک عمال حکومت وصول می‌شد (تیموریان و صفویان).

                علق

                (عِ لْ) [ ع. ] (اِ.)
                ۱- هر چیز گران بها.
                ۲- جامه نفیس.

                  علق

                  (عَ لَ) [ ع. ] (اِ.)
                  ۱- خون، خون بسته شده.
                  ۲- مقداری گِل که به دست بچسبد.
                  ۳- زالو.

                    علقم

                    (عَ قَ) [ ع. ] (اِ.)
                    ۱- حنظل.
                    ۲- هر چیز تلخ.

                      پیمایش به بالا