اسم

(عَ لَ فَ یا فِ) [ ع. علفه ] (اِ.)
۱- آن چه که ستور آن را بخورد، گیاه.
۲- آن چه پادشاهان برای پذیرایی سفرا و لوازم نگاه – داشت ایشان و ملازمان و اتباع و دواب ایشان به مصرف رسانند.
۳- مالیاتی که برای تهیه خوراک عمال حکومت وصول می‌شد (تیموریان و صفویان).

(عِ لْ) [ ع. ] (اِ.)
۱- هر چیز گران بها.
۲- جامه نفیس.

(عَ لَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- خون، خون بسته شده.
۲- مقداری گِل که به دست بچسبد.
۳- زالو.

(عَ قَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- حنظل.
۲- هر چیز تلخ.

(عُ لْ قَ) [ ع. علقه ] (اِ.)
۱- عشق، دلبستگی.
۲- گرانمایه از هر چیزی.۳ – آن مقدار از علوفه که غذای یک روزه شتر باشد.

(عِ) [ ع. ] (اِ.) سقز، هر صمغی که در دهان بجوند.

(عِ یا عَ وِ) [ ع. علاوه ] (اِ.) سرباری، مازاد، اضافه.

(عَ یِ) [ ع – علائم. ] (اِ.) جِ علامت ؛ نشانه‌ها.