اسم

عض

(عَ ضّ) [ ع. ]
۱- (مص م.) گزیدن، به دندان گرفتن.
۲- (اِ.) سختی روزگار.

    عضاده

    (عِ دَ یا دِ) [ ع. عضاده ] (اِ.)
    ۱- جانب هر چیز.
    ۲- ناحیه.
    ۳- هر یک از دو چوب که در دو جانب در نصب کنند.
    ۴- معاون، یاور.
    ۵- قطعه‌ای است مستطیلی که بر پشت اسطرلاب الصاق شده و آن را به جهت احکام به گردش درآورند.
    ۵- خط کشی است از چوب یا فنر که می‌تواند دور یکی از نقاط خود بچرخد و قطعه دیگر آن در حول صفحه مدرجی دوران کند.

      عضاه

      (عِ) [ ع. ] (اِ.) هر درخت بزرگ خاردار.

        عضبا

        (عَ ضْ) [ ع. عضباء ] (اِ.)
        ۱- ماده شتری که گوشش شکافته باشد.
        ۲- لقب ناقه حضرت رسول (ص).

          عضد

          (عَ ضُ) [ ع. ]
          ۱- (اِ.) بازو.
          ۲- کنایه از: یار و یاور.

            عضلات

            (عَ ضُ) [ ع. ] (اِ.) جِ عضله ؛ ماهیچه‌ها.

              عضله

              (عَ ضُ لَ یا لِ) [ ع. عضله ] (اِ.) ماهیچه.

                عضو

                (عُ ضْ) [ ع. ] (اِ.)
                ۱- اندام، هر یک از اجزای بدن.
                ۲- یک فرد از جماعت. ج. اعضاء.

                  عطا

                  (عَ) [ ع. عطاء ]
                  ۱- (مص م.) بخشیدن.
                  ۲- (اِمص.) بخشش، دهش.
                  ۳- (اِ.) آن چه که بخشیده شود؛ ج. عطیه.

                    عصعص

                    (عُ عُ) [ ع. ] (اِ.) دنبالچه ؛ ج. عصاعص.

                      پیمایش به بالا