اسم

عض

(عَ ضّ) [ ع. ]
۱- (مص م.) گزیدن، به دندان گرفتن.
۲- (اِ.) سختی روزگار.

    عضاده

    (عِ دَ یا دِ) [ ع. عضاده ] (اِ.)
    ۱- جانب هر چیز.
    ۲- ناحیه.
    ۳- هر یک از دو چوب که در دو جانب در نصب کنند.
    ۴- معاون، یاور.
    ۵- قطعه‌ای است مستطیلی که بر پشت اسطرلاب الصاق شده و آن را به جهت احکام به گردش درآورند.
    ۵- خط کشی است از چوب یا فنر که می‌تواند دور یکی از نقاط خود بچرخد و قطعه دیگر آن در حول صفحه مدرجی دوران کند.

      عضاه

      (عِ) [ ع. ] (اِ.) هر درخت بزرگ خاردار.

        عصام

        (عِ) [ ع. ] (اِ.)
        ۱- بند (مشک و جز آن).
        ۲- دسته (کوزه، دلو).

          عصب

          (عَ صَ) [ ع. ] (اِ.) پی، رشته‌های سفید رنگ متصل به مغز که حس و حرکت توسط آن‌ها صورت می‌گیرد.

            عصبت

            (عُ صْ بَ) [ ع. عصبه ] (اِ.) جمعیت، جماعت.

              عصبه

              (عَ صَ بَ یا بِ) [ ع. عصبه ] (اِ.) خویشاوندان شخص از سوی پدر.

                عصر

                (عَ صْ) [ ع. ] (اِ.)
                ۱- غروب.
                ۲- روزگار، زمان، دوره.
                ۳- هر یک از تقسیمات یک دوره از تاریخ تمدن.
                ۴- سوره صدوسوم از قرآن کریم دارای سه آیه.

                  عشیره

                  (عَ رِ) [ ع. عَشیرَه ] (اِ.) قبیله، خویشان و نزدیکان.

                    پیمایش به بالا