اسم

صلم

(صَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- بریدگی، قطع (گوش و بینی).
۲- در علم عروض اسقاط وتد مفعولات است، «مفمو» بماند. «فع لن» به جای آن بنهند و فع لن چون از مفعولات خیزد، آن را «اصلم» خوانند.

    صفوت

    (صَ وَ) [ ع. صفوه ]
    ۱- (ص.) خالص، ناب.
    ۲- برگزیده.
    ۳- (اِمص.) خلوص.

      صفوف

      (صُ) [ ع. ] (اِ.) جِ صف ؛ رده‌ها، رسته‌ها.

        صفیحه

        (صَ حَ) [ ع. ] (اِ.)
        ۱- شمشیر پهناور.
        ۲- سنگ پهن.
        ۳- روی پهن هر چیزی.

          صفیر

          (صَ) [ ع. ] (اِ.)۱ – بانگ و فریاد.
          ۲- سوت.

            صقال

            (ص) [ ع. ]
            ۱- (مص م.) زدودن شمشیر و آینه و جز آن، صیقل زدن.
            ۲- (اِمص.) زدودگی، جلا.

              صقع

              (صُ) [ ع. ] (اِ.)
              ۱- کرانه.
              ۲- گوشه زمین، ناحیه. ج. اصقاع.

                صقل

                (صَ) [ ع. ]
                ۱- (مص م.) جلا دادن.
                ۲- (اِ مص.) جلا، پرداخت.

                  پیمایش به بالا