صفت مرکب

(گَ) (ص مر.) بدوی، چادرنشین.

(مَ رِ فَ) [ فا – ع. ] (ص مر.)
۱- فاقد معرفت.
۲- فاقد شناخت یا آگاهی لازم نسبت به ارزش‌های جامعه.
۳- دارای رفتار مغایر با آن ارزش‌ها.

(خُ یا خَ) (ص مر.) بی انصاف، کسی که نفعش به کسی نمی‌رسد.

(نَ) (ص مر.)
۱- آن چه نمک ندارد.
۲- آن که شکل یا حرکاتش توجه کسی را جلب نکند.

(نَ) (ص مر.)
۱- بی چیز، تهی دست.
۲- بی چاره، بی سامان.
۳- ناتوان، درمانده.

(سَ) (ص مر.)
۱- بی ارزش، سبُک.
۲- بی طاقت.

(شَ رَ) [ فا – ع. ] (ص مر.)
۱- بی – آبرو، بی عزت.
۲- بی ناموس.

(شُ) [ فا – ع. ] (ص مر.) نادان، بی – عقل، احمق.

(طَ رَ) [ فا – ع. ] (ص مر.)
۱- کسی که تعصب ندارد.
۲- دولتی که در سیاست‌های جهانی داخل دسته بندی‌ها نشود و جانب بعضی دولت‌ها را نگیرد.

[ فا – ع. ] (ص مر.) کسی که از کارهای ناشایست ننگ نداشته باشد.