مصدر

(تَ خَ لُّ) [ ع. ] (مص ل.)۱ – خوی گرفتن.
۲- خوش خو شدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- رها کردن.
۲- خلاصه و مختصر کردن.
۳- خالص کردن.

(تَ خَ لِّ) [ ع. ] (مص ل.) خالی شدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- درهم کردن، مخلوط کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- از هم باز کردن، جدا نمودن.
۲- شعری را در بحر ثقیل و وزن ناخوش سرودن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) کسی را جانشین خود قرار دادن.

(تَ لِ) [ ع. ] (مص م.) خوشبوی ساختن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- خلال کردن دندان.
۲- داخل هم کردن انگشتان دست هنگام وضو گرفتن برای رسیدن آب لای انگشتان.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- سبک کردن.
۲- کم کردن قیمت چیزی.
۳- مختصر کردن کلمه با ساکن کردن، حذف تشدید یا کم کردن یکی از حروف، برای سهولت تلفظ یا ضرورت شعری.

(تَ خَ لُّ) [ ع. ] (مص ل.) جنبیدن، لرزیدن.