مصدر

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) نو شمردن، بدیع دانستن.

(اِ دَ) (مص ل.) نک ایستادن.

(اِ پُ تَ) (مص م.) سپوختن، سپوزیدن.

(اِ پَ دَ) (مص ل.) پی سپر کردن، طی طریق کردن.

(اِ پُ دَ) (مص م.) سپردن، سفارش کردن.

(اِ ئِ) [ ع. اسائه ] (مص ل.)
۱- بدی کردن.
۲- بدی کردن به کسی. ؛~ ء ادب بی ادبی کردن، هتک حرمت کردن.

(اَ. دَ دَ) (مص ل.) کنایه از: اجحاف و تعدی.

(اِ ئِ) [ ع. ] (مص م.)نک اسائه.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)۱ – تمام کردن نعمت بر کسی.
۲- زره فراخ پوشیدن.

( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) باران باریدن.
۲- بسیار سخن گفتن بر کسی.
۳- (مص م.) جاری کردن، روان ساختن.