(دَ) (مص م.) مکیدن.

(اَ لِ) (اِمر.) (عا.) نک چوب الف.

(ص نسب.) (عا.) مجازاً لاغر و باریک، مانند چوق الف.

(چُ) [ په. ] (اِمر.) چوبی که دسته آن راست و باریک و سرش اندکی پهن و خمیده‌است و ب ا آن در بازی چوگان، گوی را زنند.

(~.) (حامص.) نوعی ورزش و بازی که وسیله آن چوگان و گوی است، و آن را سواره یا پیاده بازی کنند.

(~.) (ص نسب.) اسبی ورزیده که مناسب چوگان بازی باشد.