(لِ) [ ع. ] (اِفا.) ماده و دوایی که زایل کننده و سترنده موی باشد مانند زرنیخ و نوره و سفید آب و خاکستر و غیره، حلاق.

(~.) [ ع. ] (اِفا.) آراسته، مزین، متحلی.

(شُ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) (عا.) فهمیدن، درک کردن.

(کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.) (عا.) فهماندن، فهمانیدن.

(مِ) [ ع. ] (اِفا.) ستاینده، ستایشگر.

(مِ) [ ع. ] (اِفا. ص.) ترش، ترش مزه.

(مِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- حمل کننده.
۲- آبستن.
۳- برای نوشتن نت، پنج خط افقی موازی را که به فاصله مساوی رسم شده باشد به کار می‌برند و نت را در روی خطوط و مابین آن‌ها می‌نویسند. مجموع این پنج خط را حامل می‌گویند.