(حَ تَ لا) [ ع. ] (اِمر.) خدا که والاست، پروردگار والامقام.

(قُِ حِ) [ ع. ] (اِمر.) باج، رشوه.

(حَ. ش) [ ع – فا. ] (ص فا.)
۱- معتقد به حقیقت و راستی.
۲- خداشناس.

(ی) (حَ) [ ع – فا. ] (ص فا.)۱- حقیقت – گوی، راست گوی.
۲- مرغ حق، مرغ شباویز.

(حَ قّ بِ یا بَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) حقی نسبت به سهمی از آب قنات و غیره.

(حَ رَ) [ ع. حقاره ] (اِمص.) خواری، پستی، زبونی.

(حَ قّ) [ ع. ] (ص نسب.) منسوب به حق ؛ راست و درست، از روی حق.

(حَ قّ یَّ) [ ع. حقانیه ] (مص جع.)
۱- حق داشتن، حق بودن.
۲- درستی و راستی.