حکمیت

(حَ کَ یَّ) [ ع. حکمیه ] (مص جع.) میانجی گری، داوری.

    حکه

    (حِ کَّ) [ ع. حِکَّه ] (اِ.) خارش.

      حکومت

      (حُ مَ) [ ع. حکومه ] (مص ل.)
      ۱- حُکم دادن، فرمان کردن.
      ۲- فرمانروایی.

        حکیم

        (حَ) [ ع. ] (ص.)
        ۱- دانشمند.
        ۲- فیلسوف.
        ۳- طبیب. ج. حکماء.

          حلاج

          (حَ لّ) [ ع. ] (ص فا.) پنبه زن، نداف.

            حلاف

            (حَ لّ) [ ع. ] (ص.) آن که قسم بسیار یاد کند، بسیار سوگند خورنده.

              پیمایش به بالا