(خَ دِ) (ص مف.) ۱- فرورفته. ۲- زخم شده.
(خَ) (اِ.) باتلاق، گل و لای چسبنده.
(~.) (اِمص.) شور و غوغا، آشوب.
(خَ) [ ع. ] (ص.) ۱- آمیخته. ۲- آمیزشکار. ۳- انباز.
(خَ) [ ع. ] (ص.) ۱- خلع شده. ۲- پریشان. ۳- نابه فرمان. ۴- خودکام.
(خَ فِ) [ ع. خلیفه ] (اِ.) ۱- جانشین، قائم مقام. ۲- پیشوای مسلمانان. ج. خلفاء، خلائف.
(خَ) [ ع. ] (ص.) ۱- خوش خلق، خوش – خوی. ۲- سزاوار، شایسته.
(خَ قِ) [ ع. خلیقه ] (اِ.) ۱- سرشت، ذات. ۲- خوی، عادت. ج. خلائق.
(خَ) [ ع. ] (ص. اِ.) دوست خالص، صادق. ج. اخلاء.
(خَ یِّ) [ ع. خلیه ] (اِ.) کندوی عسل.
