(خَ دِ یا دَ) (اِمر.)
۱- افسوس، سخره، لاغ.
۲- مجلس مسخرگی، معرکه مسخرگی.
۳- کنایه از: لب و دهان معشوق.

(~. خَ) (ص مر.) کسی که مردم به او بخندند و مسخره اش کنند.

(ی) (~.) (ص مر.) کسی که دارای چهره بشاش است.

(خَ دُ تَ)(اِمر.)۱ – زیر و زبر.۲ – تار و – مار، پراکنده.

(خِ زِ. پِ زِ) (اِمر.) (عا.) خِرت و پرت، اجناس کم بها.

(~.) (ص نسب.) (عا.) دست – فروش، کسی که اجناس کم بهاء می‌فروشد.