[ په. ] (اِ.)
۱- خوی، طبیعت.
۲- استفراغ، قی.

(اِ.)
۱- زخم، جراحت.
۲- چرک گوشه چشم.

(خِ یَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خیمه ؛ چادرها، سراپرده‌ها.

(خِ مِ) [ ع. خمیه ] (اِ.) چادر، سراپرده. ؛ ~روی آب زدن کنایه از: کار بی ثبات یا زیان آور کردن.

[ په. ] (اِ.) آب دهان، تف. خدو و خوی نیز گویند.

(خُ) [ ع. ] (اِ.) جِ خیل.
۱- گروه اسبان.
۲- گروه سواران.
۳- لشکرها، سپاه‌ها.