دهق

(دَ هَ) [ ع. ] (ص.) دو چوب که با آن ساق پا را شکنجه کنند.

    دهقان

    (دِ) [ معر. ] (اِمر.)
    ۱- صاحب ده.
    ۲- کشاورز.
    ۳- روستایی.
    ۴- حافظ سنن و روایات ایرانی. ج. دهاقنه، دهاقین.

      دهقنت

      (دَ قَ نَ) [ ع. دهقنه ] (اِمص.)۱ – صاحب ده بودن، دهداری.
      ۲- ریاست ده، کدخدایی.

        دهل

        (دُ هُ) (اِ.) طبل بزرگ، کوس. ؛ ~دریده کنایه از: رسوا، مفتضح.

          پیمایش به بالا