(اَ تِ بُ) (اِمر.) بالاترین درجه نظامی در نظام ایران.

(اَ تِ) [ په. ] (ص. اِ.) نظامی، سپاهی، رزمنده. ج. ارتشتاران.

(اَ تِ) (ص نسب.)
۱- منسوب و مربوط به ارتش.
۲- آن که در ارتش کار می‌کند.
۳- به رنگ لباس‌های نظامی، خاکی.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) چشم داشتن، چشم به راه بودن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- پسندیدن، خشنود شدن.
۲- برگزیدن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) شیر خوردن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) ترسیدن، هراسیدن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- لرزیدن.
۲- مضطرب گردیدن.

(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) جنبیدن، لرزیدن.
۲- (مص م.) لرزاندن.
۳- (اِمص.) لرزه.