صفت مرکب شوخ و شنگ (خُ شَ) (ص مر.) دارای حالت و رفتاری همراه با شادی و شادابی که موجب شادابی بیننده شود.
حاصل مصدر شوخی (حامص.)۱ – گستاخی، بی شرمی. ۲- خوشی، عشرت. ۳- مزاح، هزل. مق. جدی. ؛ ~ خرکی کنایه از: شوخی دور از ادب و نزاکت. ؛ با کسی ~ داشتن الف – با او صمیمی بودن. ب – سر به سر او گذاشتن.
