منصب (~. مَ صَ) [ ازع. ] (اِمر.) کسی که دارای رتبه و مقامی دولتی باشد (اعم از کشوری و لشکری)، افسر.

(~ُ. زَّ) [ ع. ]
۱- (ص مر.) خداوند زمان، صاحب عهدودوران.
۲- لقب امام دوازدهم شیعیان حضرت مهدی ابن حسن (ع).

(~ُ. سِّ) [ ع. ] (ص مر.) پرده دار.

(~. بَ) [ ع – فا. ] (اِمر.)فرستنده پیک و قاصد. کسی که وقایع هر جایی را که در آن بوده می‌نوشت و برای پادشاه می‌فرستاد.

(~. تَ صَ رُّ) [ ع. ] (ص مر.)
۱- مالک.
۲- مرشدی که بتواند در احوال تصرف کند.

(~. جَ) [ ازع. ] (اِ. ص.)
۱- در دوره مغول مأمور تشخیص مالیات و جمع – آوری آن.
۲- در دوره صفویه کسی که مسئول ضبط و تحویل نوعی ازاموال دیوانی بود.

(~. جِ یا جَ) [ ازع. ] (ص مر.) فرمانده قشون.

(~. چِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) مجازاً عنوانی برای ائمه یا امام زاده‌ها.

(~. لَ) [ ازع. ] (ص مر.)کسی که شور و شوق و عشقی دارد.